<
نتایج در این بخش نمایش داده می شود

بیماری ام اس (MS) چگونه بر بدن تاثیر می گذارد

بیماری ام اس (MS) چگونه بر بدن تاثیر می گذارد

مولتیپل اسکلروزیس یا ام اس (MS) یک بیماری ناتوان کننده مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است. در ام اس ، سیستم ایمنی بدن شما به غلاف میلین که یک لایه محافظ اطراف رشته های عصبی است حمله می کند. ام اس باعث التهاب و ضایعات موقتی می شود. همچنین می تواند منجر به ضایعات پایدار ناشی از بافت اسکار شود، که ارسال پیام به بقیه بدن را برای مغز شما سخت می کند. تا زمان نوشتن این مقاله، هیچ درمانی قابل اتکایی برای درمان بیماری ام اس گزارش نشده است. با این حال، برخی روش های درمانی می توانند به کاهش حملات کمک کنند و روند بیماری را اصلاح کرده و علائم را مدیریت کنند. در این آنچه، من علیرضا چمکوری، به چگونگی بروز بیماری ام اس می پردازم.

چگونه ام اس آسیب خود را وارد می کند؟

اگر شما یا یکی از عزیزانتان به بیماری ام اس مبتلا هستید، پس از علایم آن مطلع هستید. این علائم ممکن است شامل ضعف عضلانی، اختلال در هماهنگی و تعادل، مشکلات بینایی، اختلال در تفکر و حافظه و بی حسی باشد. آنچه ممکن است شما ندانید این است که چگونه این بیماری خود ایمنی در واقع بر بدن شما تأثیر می گذارد و چگونه در سیستم پیام رسانی که به مغز شما کمک می کند اعمال شما را کنترل شود، تداخل ایجاد می کند.

آسیب در کجا اتفاق می افتد؟

آسیب عصبی می تواند در هرجایی از نخاع و یا مغز رخ دهد، به همین دلیل علائم MS ممکن است در افراد مختلف متفاوت باشد. بسته به محل و شدت حمله گلبول های سفید، علائم زیر ممکن است بروز کند:

  • از دست دادن تعادل
  • اسپاسم عضله
  • ضعف
  • رعشه
  • مشکلات روده و مثانه
  • مشکلات چشمی
  • از دست دادن شنوایی
  • درد صورت
  • اختلالات مغزی مانند از دست دادن حافظه
  • مشکلات جنسی
  • اختلال در گفتار و بلع

ام اس بر روی سیستم عصبی مرکزی تاثیر می گذارد

ام اس بر روی سیستم عصبی مرکزی تاثیر می گذارد
ام اس بر روی سیستم عصبی مرکزی تاثیر می گذارد

ام اس به بافتهای مغز و نخاع حمله می کند که به سیستم عصبی مرکزی (CNS) معروف است. این سیستم شامل شبکه ای پیچیده از سلولهای عصبی است که مسئول ارسال، دریافت و تفسیر اطلاعات از تمام قسمتهای بدن است. در طول زندگی روزمره، نخاع از طریق این سلولهای عصبی اطلاعات را به مغز می فرستد. مغز سپس اطلاعات را تفسیر می کند و نحوه واکنش شما نسبت به آنها را کنترل می کند. شما می توانید مغز را به عنوان رایانه مرکزی و نخاع را به عنوان یک کابل بین مغز و بقیه اعضای بدن تصور کنید.

اهمیت سلولهای عصبی

اهمیت سلولهای عصبی
اهمیت سلولهای عصبی

سلول های عصبی پیام ها را از طریق تکانه های الکتریکی و شیمیایی از بخشی از بدن  به دیگر بخش منتقل می کنند. هر کدام  دارای جسم  سلولی، دندریت ها و آکسون هستند. دندریت ها ساختاری نازک و شبیه به شبکه هستند که از جسم سلولی منشعب می شوند. آنها مانند گیرنده ها عمل می کنند، سیگنالها را از سلولهای عصبی دیگر دریافت و آنها را به جسم سلولی منتقل می کنند.

آکسون، که فیبر عصبی نیز نامیده می شود، یک برآمدگی دم مانند است که عملکردی مخالف با دندریت ها دارد. آکسون  تکانه های الکتریکی را به سلول های عصبی دیگر منتقل می کند.

میلین یک جسم متشکل از چربی و پروتئین است که  آکسون سلول های عصبی را می پوشاند. این پوشش از آکسون بسیار محافظت و آن ها به شکل عایق در خود حفظ می کند. همانند یک پوسته لاستیکی که از سیم برق محافظت می کند.

میلین  علاوه بر محافظت از آکسون، به سیگنال های عصبی نیز کمک می کند تا به سرعت از یک قسمت از بدن به قسمت دیگر یا مغز منتقل شوند. MS به میلین حمله می کند، آن را شکسته و سیگنال های عصبی را قطع می کند.

ام اس با التهاب شروع می شود

ام اس با التهاب شروع می شود
ام اس با التهاب شروع می شود

دانشمندان معتقدند که بیماری ام اس با التهاب آغاز می شود. گلبولهای سفید خونی که با عفونت مبارزه می کنند و توسط نیروی ناشناخته ای تحریک می شوند وارد CNS می شوند و به سلولهای عصبی حمله می کنند. دانشمندان حدس می زنند که یک ویروس پنهانی ممکن است فعال شود و عامل بروز التهاب باشد. یک عامل ژنتیکی یا سو عملکرد سیستم ایمنی بدن نیز می تواند عامل اینکار باشد.

التهاب میلین را هدف قرار می دهد

التهاب میلین را هدف قرار می دهد
التهاب میلین را هدف قرار می دهد

هنگامی که التهاب افزایش می یابد ، ام اس فعال می شود. حمله ی گلبول های سفید منجر به آسیب به میلین محافظت کننده از فیبر عصبی (آکسون) می شود. یک سیم برق آسیب دیده را تصور کنید که سیمها قابل مشاهده هستند و این تصویری از ظاهر فیبرهای عصبی بدون میلین است. به این فرآیند میلین‌زدایی گفته می شود. فیبر های عصبی آسیب دیده در انتقال تکانه های عصبی کارایی کمتری خواهد داشت که می توانند منحر به تحریک علائم  ام اس شوند.

بافت اسکار در مناطق آسیب دیده ایجاد می شود

بافت اسکار در مناطق آسیب دیده ایجاد می شود
بافت اسکار در مناطق آسیب دیده ایجاد می شود

اگر در بازوی شما بریدگی ایجاد شود، بدن با گذشت زمان آن را ترمیم می کند، اما ممکن است یک بافت اسکار ایجاد شود. فیبرهای عصبی نیز در مناطق آسیب دیده میلین بافت اسکار ایجاد می کنند. این بافت سفت و سخت، جریان پیام ها را بین اعصاب و عضلات مسدود می کند.

به این نواحی آسیب دیده معمولاً پلاک یا ضایعه گفته می شود و نشانه اصلی وجود ام اس است. در حقیقت، “مولتیپل اسکلروزیس” به معنی multiple scars یا   “زخم های متعدد” است.

التهاب می تواند سلول های گلیال را از بین ببرد

التهاب می تواند سلول های گلیال را از بین ببرد
التهاب می تواند سلول های گلیال را از بین ببرد

در طی دوره التهاب، حمله گلبول های سفید خون همچنین می تواند سلول های گلیال را از بین ببرد. سلولهای گلیال سلولهای عصبی را احاطه کرده، پشتیبانی و عایقی را بین آنها ایجاد می کند. آنها سلولهای عصبی را سالم نگه می دارند و در صورت آسیب دیدن، میلین جدید تولید می کنند.

اگر سلولهای گلیال از بین بروند، کمتر قادر به تولید سلول های میلین جدید خواهند بود. برخی از تحقیقات جدید برای درمان ام اس به این سمت در حال پیشروی است که برای تشویق به بازسازی میلین، سلول های گلیایی به شکل متمرکز به محل میلین های آسیب دیده منتقل شوند.

بعد چه اتفاقی می افتد؟

بعد چه اتفاقی می افتد؟
بعد چه اتفاقی می افتد؟

یک دوره ام اس یا یک دوره فعالیت التهابی می تواند از چند روز تا چند ماه طول بکشد. در انواع عود کننده یا بهبودیافته ام اس، فرد معمولاً “بهبودی” را بدون علائم تجربه می کند. در این مدت، اعصاب سعی در ترمیم خود دارند و ممکن است مسیرهای جدیدی برای دور زدن سلولهای عصبی آسیب دیده تشکیل دهند. بهبود می تواند از ماهها به سالها به طول بکشد.

با این حال، اشکال پیشرونده ام اس به همان اندازه التهاب را نشان نمی دهد و ممکن است هیچگونه علائم بهبودی را نشان ندهد ، یا در بهترین حالت فقط پلات خواهد بود و سپس باعث آسیب می شود.هیچ درمانی برای درمان بیماری ام اس وجود ندارد. با این حال، روش های درمانی فعلی می توانند بیماری را کند کرده و به کنترل علائم کمک کنند.

هشدار جدی: مقالاتی که در آنچه منتشر می شوند صرفا جهت آگاهی شما و آموزش در مورد موضوع مربوطه می باشد و در صورت بروز مشکل نباید به عنوان مرجع تصمیم گیری شما در نظر گرفته شود و مراجعه به پزشک متخصص الزامی می باشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *