هر آنچه که باید از لقاح خارج رحمی(IVF) بدانید

هر آنچه که باید از لقاح خارج رحمی(IVF) بدانید

لقاح خارج رحمی (IVF) نوعی روش کمک کننده در تولید مثل (ART) است. این روش شامل گرفتن تخمک ها از تخمدان های زن و بارور کردن آنها توسط اسپرم مرد است. تخمک بارور شده به عنوان رویان شناخته می شود. رویان می تواند برای ذخیره سازی منجمد و یا به رحم زن منتقل شود. در این مقاله با ” هر آنچه که باید از لقاح خارج رحمی(IVF) بدانید ” آشنا خواهید شد.

بسته به وضعیت فرد، IVF می تواند شامل  موارد زیر باشد:

  • تخمک و اسپرم از زن و شوهر باشد.
  • تخمک از زن ولی اسپرم از فرد اهدا کننده ی اسپرم باشد.
  • تخمک از اهدا کننده باشد ولی اسپرم از شوهر گرفته شود.
  • تخمک و اسپرم هر دو از اهدا کننده باشد.
  • جنین از اهدا کننده باشد.

در مواردی که رحم زن توانایی نگهداری جنین را نداشته باشد، جنین در رحم فرد دیگری تا زمان تولد کاشته می شود. میزان موفقیت IVF متفاوت است. طبق آمار انجمن بارداری آمریکا، میزان تولد فرزند سالم برای زنان زیر 35 سال که تحت IVF قرار دارند، 41 تا 43 درصد است و  این میزان برای زنان بالای 40 سال 13 تا 18 درصد می باشد(در مورد تکنیک های درمان ناباروری بیشتر بدانید).

چرا  لقاح خارج رحمی انجام می شود؟

IVF به افراد نابارور که مایل به بچه دار شدن هستند کمک می کند. IVF  تقریبا یک فرایند پر هزینه است، بنابراین زوج ها معمولاً ابتدا دیگر روش های باروری را امتحان می کنند. این روش ها ممکن است شامل مصرف داروهای باروری یا لقاح داخل رحمی باشد. در این روش، پزشک اسپرم را مستقیماً به رحم زن منتقل می کند. افرادی که دارای شرایط زیر هستند ممکن است به  IVF نیاز داشته باشند:

  • کاهش باروری در زنان بالای 40 سال.
  • لوله های فالوپ مسدود یا آسیب دیده.
  • کاهش عملکرد تخمدان
  • آندومتریوز
  • فیبروئید رحم
  • ناباروری مردان مانند تعداد اسپرم کم یا ناهنجاری در شکل اسپرم
  • ناباروری غیر قابل توضیح

والدینی که ممکن است خطر ابتلا به یک اختلال ژنتیکی را به فرزندان خود انتقال دهند نیز ممکن است IVF را انتخاب کنند. پزشک می تواند جنین ها را برای بررسی ناهنجاری های ژنتیکی آزمایش کند و  فقط جنین های بدون نقص ژنتیکی را در رحم بکارد.

چگونه می توانم برای لقاح حارج رحمی آماده شوم؟

قبل از شروع IVF،  زن ابتدا تحت آزمایش ذخیره تخمدان قرار خواهند گرفت. این آزمایش شامل گرفتن نمونه خون و آزمایش آن برای بررسی سطح هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) است. نتایج این آزمایش اطلاعاتی در مورد اندازه و کیفیت تخمک ها به پزشک می دهد. پزشک همچنین با استفاده از آزمایشات سونوگرافی و هیستروسکوپی رحم را معاینه می کند. این آزمایشات می تواند سلامت رحم را نشان دهد و به پزشک کمک کند تا بهترین روش برای کاشت جنین را تعیین کند. مردان نیاز به آزمایش اسپرم یا آنالیز سیمن دارند. در این آزمایش تعداد، اندازه و شکل اسپرم بررسی می شود. اگر اسپرم ضعیف یا آسیب دیده باشد، روشی به نام تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI) ممکن است انجام گیرد. در طی ICSI ، یک تکنسین، اسپرم را مستقیماً درون تخمک تزریق می کند. ICSI می تواند بخشی از فرایند IVF باشد. انجام IVF یک تصمیم شخصی است و چندین فاکتور وجود دارد که باید در نظر گرفته شود.

  • با جنین های بلااستفاده چه خواهید کرد؟
  • چند جنین می خواهید انتقال دهید؟ هرچه جنین های بیشتری منتقل شوند، خطر بارداری چندگانه(دو قلو یا چند قلوزایی) بیشتر می شود. بیشتر پزشکان بیش از دو جنین منتقل نمی کنند.
  • در مورد احتمال داشتن دوقلو، سه قلو یا  بیشتر چه حسی دارید؟
  • چه  نظری در مورد مسائل  عاطفی مرتبط با استفاده از تخمک های اهدایی، اسپرم، جنین یا فردی که جنین شما در رحم او رشد می کند، دارید؟
  • استرسهای مالی، جسمی و عاطفی مرتبط با IVF چیست؟

لقاح خارج رحمی چگونه انجام می شود؟

پنج مرحله در IVF وجود دارد:

  1. تحریک
  2. گرفتن تخمک
  3. تلقیح
  4. کشت جنین
  5. منتقل کردن

تحریک

یک زن به طور معمول در هر چرخه قاعدگی یک تخمک آزاد می کند. در تست IVF به تخمک های متعدد احتیاج است. استفاده از چندین تخمک  شانس  جنین پایدار را افزایش می دهد. برای افزایش تعداد تخمک ها، فرد داروهایی دریافت می کنند که سبب می شود در هر سیکل چندین تخمک آزاد کند. در این مدت، پزشک آزمایشات منظم خون و سونوگرافی را انجام می دهد.

گرفتن تخمک

در این مرحله از مرد نمونه اسپرم گرفته می شود. اسپرم و تخمک ها در یک ظرف پتری دیش مخلوط می شوند. اگر در این مرحله رویان تشکیل نشود، پزشک ممکن است تصمیم به استفاده از ICSI بگیرد.

کشت جنین

در این مرحله پزشک تخمک های بارور شده را کنترل می کند تا از تقسیم و پیشرفت آنها اطمینان حاصل کند. در این زمان جنین ممکن است تحت آزمایشات ژنتیکی قرار بگیرد.

انتقال

وقتی جنین به اندازه کافی بزرگ شد، می توان آنها را درون رحم کاشت. این حالت، معمولاً سه تا پنج روز پس از لقاح رخ می دهد. لانه گزینی شامل قرار دادن یک لوله نازک به نام کاتتر(catheter) است که داخل واژن( از دهانه رحم و در داخل رحم ) قرار می گیرد. سپس پزشک رویان را در رحم آزاد می کند.

حاملگی زمانی اتفاق می افتد که جنین خود را به دیواره رحم  متصل کند. که ممکن است 6 تا 10 روز طول بکشد. آزمایش خون مشخص خواهد کرد که شما باردار هستید یا خیر.

خطرات مربوط به لقاح خارج رحمی چیست؟

مانند هر روش دیگری، خطرات مرتبط با IVF نیز وجود دارد. این خطرات شامل موارد زیر است:

  • حاملگی های متعدد، که خطر وزن کم هنگام تولد و زایمان زودرس را افزایش می دهد.
  • سقط جنین (کاهش حاملگی).
  • حاملگی خارج رحمی (هنگامی که تخمک ها در خارج از رحم کاشته می شوند).
  • سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS)، یک بیماری نادر که شامل یک مایع اضافی در ناحیه شکم و سینه است.
  • خونریزی، عفونت یا آسیب به روده یا مثانه (نادر).

هشدار جدی: مقالاتی که در آنچه منتشر می شوند صرفا جهت آگاهی شما و آموزش در مورد موضوع مربوطه می باشد و در صورت بروز مشکل نباید به عنوان مرجع تصمیم گیری شما در نظر گرفته شود و مراجعه به پزشک متخصص الزامی می باشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *