<

هر آنچه که باید از فیبروم های رحمی بدانید

هر آنچه که باید از فیبروم های رحمی بدانید

فیبروم رحمی (uterine fibroids) شایع ترین تومور غیرسرطانی یا خوش خیم در افراد در سنین باروری است. آنها همچنین به عنوان لیومیوم (leiomyomas) و میوم(myomas) نیز شناخته می شوند. بسیاری از افراد فیبروئید بدون علائم دارند، در حالی که افراد دیگر، درد، خونریزی یا هر دو را تجربه می کنند. در این آنچه، من سایه صدرایی، به مروری بر فیبروئیدها، از جمله انواع آنها ، اثرات آن بر بدن ، علل و گزینه های درمان موجود می پردازم.

فیبروم چیست؟

فیبروئیدهای رحمی در داخل یا بر روی دیواره رحم رشد می کنند و از سلولهای عضلانی صاف و بافت همبند تشکیل شده اند. فرد ممکن است یک یا چند فیبروم داشته باشد. فیبروم ها می توانند به اندازه یک دانه سیب یا به اندازه یک گریپ فروت باشند (یا حتی گاهی بزرگتر از آن). آنها همچنین می توانند به مرور زمان کوچک شده یا رشد کنند. فیبروم از سن 30 سالگی تا شروع یائسگی بیشتر دیده می شود. معمولاً بعد از یائسگی کوچک می شوند. طبق گفته های دفتر بهداشت زنان (OWH) بین 20 تا 80 درصد زنان در سن 50 سالگی دچار فیبروم می شوند.

به طور دقیق مشخص نیست که چرا آنها تشکیل می شوند ، اما به نظر می رسد وقتی سطح استروژن بالاتر می رود، ایجاد می شوند. فیبروم رحم تقریبا همیشه غیرسرطانی است. OWH می گوید که فیبروم های سرطانی نادر هستند و در کمتر از 1 مورد از 1000 مورد وجود دارد. با این حال، منابع دیگر احتمال می دهند که شیوع آنها بیش از این باشد. به فیبروم سرطانی شده، لیومیوسارکوم(leiomyosarcoma) گفته می شود. وجود فیبروم های از پیش وجود داشته، خطر ابتلا به لیومیوسارکوم را افزایش نمی دهد.

انواع فیبروم ها

طبقه بندی فیبروم به محل قرارگیری آن در رحم بستگی دارد. سه نوع اصلی فیبروم عبارتند از:

  • فیبروم ساب سروزال: رایج ترین نوع هستند و در خارج از رحم رشد می کنند.
  • فیبروم اینترامورال: این فیبروم در داخل دیواره عضلانی رحم رشد می کند.
  • فیبروم ساب موکوزال: زیر دهانه رحم رشد می کنند.

برخی از فیبروم ها می توانند به فیبروئیدهای pedunculated تبدیل شوند ، این فیبروم با استفاده از ساقه به رحم متصل می شوند.

علائم فیبرو ها

بیشتر فیبروم ها علائم مشخصی ایجاد نمی کنند، با این حال، برخی می توانند باعث بروز ناراحتی قابل توجهی شوند. علائم فیبروم رحم می تواند شامل موارد زیر باشد:

دوره های قاعدگی سنگین  که به عنوان منوراژی شناخته می شود و  می تواند منجر به کم خونی شود

  • پریود های دردناک
  • کمردرد یا درد پا
  • یبوست
  • ناراحتی یا احساس سیری در قسمت تحتانی شکم، به ویژه در مورد فیبروم بزرگ
  • تکرر ادرار
  • درد در هنگام رابطه جنسی  که به عنوان دیسپارونیا شناخته می شود

برخی از افراد ممکن است مشکلات باروری مرتبط با فیبروم داشته باشند. فیبروم می تواند در بارداری و زایمان مشکلاتی ایجاد کند و احتمال زایمان سزارین را افزایش دهد. برخی منابع بیان می کنند که برداشتن فیبروم می تواند میزان حاملگی و تولد را افزایش دهد، اگرچه در این مورد اختلاف نظر وجود دارد. اگر فیبروم بزرگ باشد ، ممکن است افزایش وزن و تورم در قسمت پایین شکم وجود داشته باشد.

علل بروز فیبروم ها

هنوز دقیقاً مشخص نیست که چه عواملی باعث فیبروم می شوند ولی رشد آنها ممکن است با سطح استروژن فرد مرتبط باشد. در طول سالهای باروری زن، سطح استروژن و پروژسترون بیشتر است. هنگامی که سطح استروژن بالا باشد، به ویژه در دوران بارداری، فیبروم ها متورم می شوند. کاهش سطح استروژن با کوچک شدن فیبروم مرتبط است و می تواند در دوران یائسگی و بعد از آن رخ دهد. همچنین می تواند هنگام مصرف برخی از داروها مانند آگونیست ها یا آنتاگونیست های آزاد کننده هورمون گنادوتروپین (GnRH) رخ دهد.

عوامل ژنتیکی نیز ممکن است در ایجاد فیبروم تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، داشتن یک خویشاوند نزدیک مبتلا به فیبروم می تواند خطر ابتلا به آن در شخص افزایش دهد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد، گوشت قرمز، الکل و کافئین می توانند منجر به افزایش خطر فیبروم شوند. افزایش مصرف میوه و سبزی می توند منجر به کاهش خطر ابتلا به فیبروم رحمی شود. اضافه وزن و چاقی نیز می تواند خطر ابتلا به فیبروم را افزایش دهد.

تشخیص فیبروم رحمی

آزمایش های تشخیصی زیر به پزشک کمک کند تا فیبروم را تشخیص دهد:

  • اسکن اولتراسوند: پزشک می تواند با اسکن از شکم یا قرار دادن یک پروب سونوگرافی کوچک در واژن، بررسی های لازم را انجام دهد. هر دو روش ممکن است برای تشخیص فیبروم لازم باشد.
  • MRI: اندازه و تعداد فیبروم ها را تعیین می شود.
  • هیستروسکوپی: در هیستروسکوپی، پزشک از یک دستگاه کوچک که دوربین به انتهای آن متصل است استفاده می کند تا قسمت داخلی رحم را بررسی کند و از راه واژن و دهانه رحم وارد رحم می کنند. در صورت نیاز، ممکن است برای یافتن سلولهای سرطانی، بیوپسی برداشته شود.
  • لاپاراسکوپی: در این روش، یک لوله کوچک و روشن، وارد برشی کوچک در شکم  می شود تا قسمت بیرونی رحم و ساختارهای اطراف آن را بررسی کنند.

از آنجایی که فیبروم ها معمولاً علائمی ایجاد نمی کنند، ممکن است فرد تا زمانی که تحت معاینه معمول لگن قرار نگیرد، متوجه  وجود فیبروئید نباشد.

درمان فیبروم ها

بیشتر فیبروم ها علائمی ایجاد نمی کنند و نیازی به درمان ندارند و  اغلب آنها بعد از یائسگی کوچک شده یا از بین می روند. اگر فیبروم ها علائم ناخوشایندی ایجاد کنند، درمان های پزشکی مختلف می توانند به بیمار کمک کند. یک پزشک ممکن است بسته به علائم ، شدت علائم و محل فیبروم، درمان های مختلفی را توصیه کند.

دارو درمانی

اولین راه درمان فیبروم دارو است. در بخش های زیر برخی از داروهای احتمالی برای درمان فیبروم لیست شده است.

آگونیست های GnRH

آگونیست GnRH باعث می شود بدن استروژن و پروژسترون کمتری تولید کند که باعث کاهش فیبروم می شود. آگونیست های GnRH چرخه قاعدگی را بدون تأثیر بر باروری پس از پایان درمان متوقف می کنند. آگونیست های GnRH می توانند علائمی مانند یائسگی ، از جمله گرگرفتگی ، تمایل به تعریق بیشتر ، خشکی واژن و در برخی موارد ، خطر پوکی استخوان بیشتر را بروز دهند. آگونیست های GnRH فقط برای استفاده کوتاه مدت هستند. پزشک ممکن است این داروها را قبل از جراحی برای کوچک کردن فیبروم برای بیمار تجویز کند. یک روش درمانی جدیدتر،  استفاده از آنتاگونیست های GnRH برای درمان فیبروئید است.

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی  مانند ایبوپروفن، می توانند درد فیبروئید را کاهش دهند، اما خونریزی را کاهش نمی دهند.

وسایل کنترل بارداری هورمونی

قرص های بارداری به تنظیم چرخه تخمک گذاری کمک می کند و می تواند به کاهش درد یا خونریزی قاعدگی نیز کمک کند. دوز کم باعث رشد فیبروم نمی شود. افراد همچنین می توانند از یک دستگاه پروژسترونی  داخل رحمی یا آمپول های پروژسترونی استفاده کنند.

عمل جراحی

فیبروم شدید ممکن است به گزینه های بالا پاسخ ندهد. در این موارد، جراحی ممکن است گزینه درمانی نهایی باشد. پزشک ممکن است روش های زیر را در نظر بگیرد:

هیسترکتومی

هیسترکتومی برداشتن جزئی یا کامل رحم است. این روش می تواند فیبروم بسیار بزرگ یا خونریزی بیش از حد را درمان کند. هیسترکتومی کامل می تواند از بازگشت فیبروم جلوگیری کند.

میومکتومی

میومکتومی برداشتن فیبروم از دیواره عضلانی رحم است و می تواند به افرادی که هنوز می خواهند بچه دار شوند کمک کند. کسانی که فیبروم بزرگ یا فیبروم قسمت های خاصی از رحم قرار دارند ممکن است این جراحی برای آنها مناسب نباشد. پزشکان بالینی می توانند میومکتومی را از طریق هیستروسکوپی یا لاپاراسکوپی انجام دهند.

برداشتن اندومتر

برداشتن پوشش رحم می توانند کمک کننده باشد اگر فیبروم نزدیک سطح رحم باشد.  برداشتن آندومتر ممکن است برای برخی از افراد مبتلا به فیبروم جایگزینی موثر برای جراحی رحم باشد.

آمبولیزاسیون فیبروم رحم

قطع جریان خون باعث کاهش فیبروم می شود. با هدایت تصویربرداری اشعه ایکس از طریق فلوروسکوپی، پزشک یک ماده شیمیایی را از طریق کاتتر به عروق خونرسانی کننده هر نوع فیبرومی تزریق می کند. این روش علائم را تا 90٪ در  افراد مبتلا به فیبروم کاهش داده یا از بین می برد. این روش در دوران بارداری یا برای کسانی که ممکن است مایل به بچه دار شدن باشند، مناسب نیست. برطرف شدن علائم بسته به محل و اندازه فیبروم بسیار متغیر است و این یک روش درمانی مناسب برای انواع فیبروم ها نیست.

تغییر سبک زندگی

وزن مناسب، ورزش منظم و داشتن یک رژیم غذایی سالم می تواند به تنظیم سطح استروژن کمک کند که می تواند به کاهش فیبروم کمک کند.

عوارض فیبروم

فیبروم ها به طور معمول عوارضی ندارند  اما ممکن است  در مواردی علائم آنها شدید شود. دوره های  قاعدگی سنگین مداوم می تواند بر کیفیت زندگی فرد تأثیر بگذارد. از دست دادن خون قابل توجه نیز ممکن است منجر به کم خونی شود. فیبروم های بزرگ می توانند منجر به تورم و ناراحتی در ناحیه تحتانی شکم شده  یا باعث یبوست یا حرکات روده ای دردناک شوند. برخی از افراد ممکن است در نتیجه فیبروم به عفونت های دستگاه ادراری مبتلا شوند.

سطح استروژن در دوران بارداری به طور قابل توجهی افزایش می یابد. برخی از افراد ممکن است مشکلات بارداری را تجربه کنند. زایمان زودرس و از دست دادن بارداری ممکن است رخ دهد. شواهد کافی برای نتیجه گیری در این مورد وجود ندارد که میوم ها احتمال باردار شدن را با یا بدون درمان باروری کاهش می دهند. شواهدی وجود دارد که میومکتومی هیستروسکوپی، فیبروم ساب موکوزال را بهبود داده و میزان بارداری بالینی را بهبود می بخشد. فیبروم رحم معمولا همیشه خوش خیم هستند. فیبروم های سرطانی، معروف به لیومیوسارکوم، نادر می باشند و  طبق برخی منابع، این بروز آنها 1 مورد از 1000 مورد است.

هشدار جدی: مقالاتی که در آنچه منتشر می شوند صرفا جهت آگاهی شما و آموزش در مورد موضوع مربوطه می باشد و در صورت بروز مشکل نباید به عنوان مرجع تصمیم گیری شما در نظر گرفته شود و مراجعه به پزشک متخصص الزامی می باشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *