<

هر آنچه که باید از عفونتهای مقاربتی بدانید

هر آنچه که باید از عفونتهای مقاربتی بدانید

عفونتهای مقاربتی (STI) یا بیماری های مقاربتی، معمولاً از طریق تماس جنسی از یک شخص به شخص دیگر منتقل می شوند. بیشتر آنها تقریباً رایج هستند و درمان موثر برای آنها وجود دارد، به ویژه در مراحل اولیه. برخی از STI ها خوش خیم هستند ، اما برخی دیگر دارای  عوارض شدید و بدون درمان هستند. عفونتهای مقاربتی بدون توجه به جنسیت می تواند در افراد گسترش پیدا کند. بسیاری از بیماری های مقاربتی می توانند از طریق فعالیت جنسی بدون دخول نیز منتشر شوند. در این آنچه، من علیرضا چمکوری، به  برخی از عفونتهای مقاربتی های متداول ، چگونگی پیشگیری و راه درمان آنها می پردازم.

کلامیدیا

کلامیدیا در نتیجه عفونت با باکتری کلامیدیا تراکوماتیس)  (Chlamydia trachomatis بروز پیدا می کند. این یک عفونت شایع است که می تواند از طریق رابطه جنسی مقعدی ، واژینال و دهانی گسترش یابد. همچنین می تواند در هنگام زایمان نیز به نوزاد سرایت کند.  کلامیدیا معمولاً هیچ علائمی بروز نمی دهد، اما اگر فرد به دنبال درمان آن نباشد می تواند منجر به ناباروری و سایر عوارض گردد. درمان کلامیدیا در مراحل اولیه آسان است.

در صورت بروز علائم ، ممکن است تغییر در ترشحات واژن و سوزش درد هنگام ادرار رخ دهد. اگر کلامیدیا در نتیجه رابطه جنسی مقعدی رخ دهد یا از ناحیه دیگری گسترش یابد، می تواند روی مقعد نیز تأثیر بگذارد و منجر به موارد زیر شود:

  • درد مقعدی
  • خونریزی مقعدی
  • ترشحات مقعدی

در کسانی که علائم بروز پیدا می کند، معمولاً حدود 7 تا 21 روز پس از مواجهه، این موارد رخ می دهد.

شپش عانه

شپش عانه معمولاً به موهای شرمگاهی متصل می شود. با این حال ، گاهی اوقات ، آنها می توانند موهای زیر بغل ، سبیل ، ریش ، مژه ها یا ابروها را نیز آلوده کنند. این شپش بسیار کوچک است و دیدن آنها دشوار می باشد، فرد در مناطقی که مورد حمله این شپش ها  قرار می گیرد ، احساس خارش پیدا می کند.

اولین مرحله در چرخه زندگی این شپش ها تخم ریزی خواهد بود. این مرحله حدود 6 تا 10 روز طول می کشد. شپش ها بعد از خروج از تخم، مانند خرچنگ های ریزی به نظر می رسند. آنها برای زنده ماندن به خون نیاز دارند و حدود 2-3 هفته زنده می مانند. در طی چند روز، ماده ها تخم های بیشتری آزاد خواهند کرد و چرخه ادامه می یابد. شپش عانه ممکن است، در اثر تماس جسمی نزدیک ، از جمله تماس جنسی ، گسترش یابد. شپش ها همچنین می توانند از طریق حوله های مشترک یا ملافه انتقال پیدا کنند. برای از بین بردن شپش عانه در ناحیه تناسلی ، فرد می تواند محلول 1٪ پرمترین یا یک محصول مشابه را استفاده کند.

تب خال ناحیه تناسلی

ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) یک ویروس رایج است که بر روی پوست ، دهانه رحم و اندام های تناسلی و همچنین برخی از قسمت های دیگر بدن تأثیر می گذارد. HSV-1 معمولاً بر دهان تأثیر می گذارد. این ویروس می تواند از طریق بزاق یا در صورت وجود زخم تبخال در اطراف دهان، به فرد یا ناحیه تناسلی فرد منتقل شود. HSV-2 می تواند بر ناحیه تناسلی ، ناحیه مقعد و دهان تأثیر بگذارد. این ویروس از طریق رابطه جنسی واژینال، دهانی و مقعدی منتقل می شود.

تبخال نمی تواند از طریق ظروف ، صندلی ها یا سنگ توالت ، استخرهای شنا، صابون ها یا ملافه ها پخش شود. با این حال، اگر فردی قسمتی از بدن را که در آن تبخال وجود دارد لمس کند و سپس قسمت دیگری از بدن خود را لمس کند ، تبخال می تواند به آن ناحیه منتقل شود. تبخال پس از ورود به بدن، در آنجا ماندگار می شود. با این حال معمولاً خاموش می ماند و بسیاری از افراد هرگز علائمی مشاهده نمی کنند.

محل اصلی بروز تاول در اطراف دهان ، مقعد ، یا ناحیه تناسلی است. این تاول ها می توانند باز شوند و ایجاد زخم دردناکی کنند که بهبود آن یک هفته یا بیشتر طول می کشد. برخی از علائم اولیه تبحال عبارتند از:

  • تب
  • بدن درد
  • تورم غدد لنفاوی

برخی از افراد هرگز علائمی ندارند ، برخی فقط شیوع اولیه دارند و برخی دیگر شیوع مکرر دارند. اولین دوره معمولاً شدیدترین دوره است ، در افرادی که دارای سیستم ایمنی آسیب دیده هستند، به عنوان مثال، به دلیل اچ آی وی، در کل بیشتر خطر ابتلا به علائم شدید را دارند. ابتلا به تبخال همچنین می تواند احتمال ابتلا به HIV یا انتقال آن را افزایش دهد. ممکن است فرد هرگز نداند که ویروس تبخال دارد، اما می تواند سبب سرایت آن به دیگران شود. در حال حاضر درمانی وجود ندارد، اما دارو می تواند به تسکین علائم کمک کند. داروهای ضد ویروسی می توانند از شیوع تبخال جلوگیری کنند. استفاده از کاندوم به طور کامل از انتقال تبخال جلوگیری نمی کند.

هپاتیت B

هپاتیت B باعث عفونت طولانی مدت شده و منجر به آسیب کبدی می شود. ویروس  می تواند در مایع منی، خون و سایر مایعات بدن باقی بماند. ویروس هپاتیت B از راه های زیر منتقل می شود:

  • تماس جنسی
  • استفاده از تجهیزات غیر استریل برای تزریق
  • سوراخ کردن پوست با جسم تیز در جایی که ویروس وجود دارد

این عفونت می تواند در طی بارداری یا زایمان به نوزاد منتقل شود. طبق نظر مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) ، تا زمانی که نوک پستان ها ترک نخورده باشند، خطر انتقال ویروس از طریق شیر مادر بسیار ناچیز است. افرادی که در معرض خطر ابتلا به هپاتیت B هستند باید از پزشک خود در مورد واکسنی که می تواند برخی از محافظت ها را ارائه دهد سوال کنند. واکسن ممکن است مصونیت طولانی مدت ایجاد نکند  و فرد به دوزهای قوی تر نیاز داشته باشد.

تریکومونیازیس

تریکومونیازیس  می تواند هر کسی را درگیر کند، اما زنان احتمالاً بیشتر درگیر این باکتری هستند. Trichomonas vaginalis عامل این عفونت است. در زنان بر روی واژن تأثیر می گذارد. در مردان، عفونت می تواند در مجرای ادرار بروز پیدا کند. انتقال می تواند از طریق رابطه جنسی رخ دهد. بسیاری از افراد هیچ علائمی را تجربه نمی کنند. در صورت مشاهده،  علائم زیر بروز پیدا می دهد:

  • ترشحات غیرمعمول
  • درد در هنگام ادرار کردن
  • درد در هنگام انزال
  • درد یا ناراحتی در هنگام رابطه جنسی

تریکومونیازیس همچنین می تواند منجر به مشکلات بارداری شود و احتمال ابتلا به HIV و انتقال آن را افزایش دهد. پزشک می تواند داروهایی برای درمان تریکومونیازیس تجویز کند، اما احتمالاً هر دو شریک به درمان نیاز داشته باشند. در صورت عدم درمان به موقع، ممکن است عفونت برگردد. بدون درمان ، تریکومونیازیس می تواند ماه ها یا سالها دوام داشته باشد.

اچ آی وی

HIV ویروسی است که به سیستم ایمنی بدن حمله می کند. این بیماری می تواند از طریق تماس جنسی ، سوزن مشترک ، تماس با پوست شکسته ، زایمان و شیردهی گسترش یابد. اچ آی وی فرد را در معرض عفونت های خاص دیگری قرار می دهد. افراد مبتلا به HIV در معرض خطر ابتلا به سایر بیماری های مقاربتی هستند. بدون درمان، حساسیت به عفونت بدتر می شود و ممکن است منجر به عوارض جدی تر برای فرد شود.

به محض ابتلای فرد به ویروس اچ آی وی، ویروس در مایعات بدن وی از جمله مایع منی ، خون ، شیر مادر و مایعات واژن و رکتوم گسترش می یابد. اگر این مایعات وارد بدن شخص دیگری شود ، آن شخص نیز مستعد ابتلا به ویروس HIV می شود. درمان می تواند میزان ویروس موجود در بدن را بسیار کاهش دهد. این بدان معناست که مقدار ویروس درون خون به قدری کم است که آزمایش های خون نمی توانند آن را تشخیص دهند. همچنین به این معنی است که نمی تواند به افراد دیگر سرایت کند. برخی دیگر از راه های جلوگیری از انتقال عبارتند از:

  • استفاده از کاندوم یا دیگر روش های جلوگیری از بارداری
  • عدم استفاده از سوزن مشترک
  • استفاده از دستکش و دفع وسایل تیز، برای افرادی که در یک مکان بهداشتی فعالیت می کنند

ویروس پاپیلومای انسانی

ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) به گروهی از ویروس ها گفته می شود که بر روی پوست و غشاهای مخاطی مانند گلو ، دهانه رحم ، مقعد و دهان تأثیر می گذارند. انواع مختلفی دارد و بعضی از آنها خطر بیشتری نسبت به سایرین دارد. HPV بسیار شایع است. تقریباً هرکسی که از نظر جنسی فعال باشد در دوره ای از زندگی خود به ویروس HPV مبتلا خواهد شد ، مگر اینکه برای جلوگیری از آن واکسن دریافت کرده باشد.

بسیاری از افراد هیچ علامتی را تجربه نمی کنند، اما در این افراد، هنوز هم ممکن است ویروس منتقل شود. برخی از انواع HPV می تواند منجر به زگیل تناسلی شود. اینها کم خطر هستند. داشتن HPV همچنین می تواند خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم و سرطان گلو را افزایش دهد. HPV می تواند از طریق موارد زیر گسترش یابد:

  • رابطه جنسی واژینال و مقعدی
  • رابطه جنسی دهانی
  • انتقال از مادر باردار به نوزاد، اگرچه این مورد نادر است

واکسیناسیون می تواند به جلوگیری از انتقال HPV کمک کند.

مولوسکوم عفونی

مولوسکوم عفونی (Molluscum contagiosum) یک عفونت ویروسی مسری پوست است که معمولاً خوش خیم است. این ویروس می تواند بزرگسالان و کودکان را آلوده کنند. پزشکان آنرا زمانی در رده STI قرار می دهند که در بزرگسالان اتفاق افتد اما در کودکان خردسال گسترش پیدا نکند. کارشناسان معتقدند که این یک نوع آبله است.

در میان بزرگسالان، انتقال از طریق تماس پوستی یا جراحات ، معمولاً در طی فعالیت جنسی صورت می پذیرد. علائم مولوسکوم عفونی  شامل برجستگی های کوچک و گرد و فرورفتگی روی پوست است. ممکن است فقط یکی از این موارد وجود داشته باشد. برجستگی یا برجستگی ها معمولاً بدون درمان از بین می روند، اما ممکن است به درازا  بکشد و در صورت باقی ماندن ، مسری شود.

استفاده از روش های جلوگیری از بارداری می تواند از انتقال ویروس جلوگیری کند. فردی که حامل ویروس است، باید پس از لمس ناحیه ی آسیب دیده پوست، دست های خود را با دقت بشوید تا از شیوع ویروس به قسمت های دیگر بدن یا بدن شخص دیگر جلوگیری شود.

گال

گال نوعی بیماری پوستی مسری است که عامل آن یک مایت بنام Sarcoptes scabiei است. این بیماری می تواند باعث ایجاد بثورات جوش مانند در هر نقطه از بدن شود. اولین باری که فرد دچار گال می شود ، علائم ممکن است پس از 2-6 هفته قرار گرفتن در معرض آن ظاهر شود. اگر دوباره دچار گال شود، علائم می توانند 1-4 روز پس از مواجهه ظاهر شوند. گال می تواند قبل از اینکه شخص حتی بداند که به آن مبتلا است، گسترش یابد.

انتقال معمولا از طریق تماس پوست به پوست و به دلیل استفاده مشترک از مواردی مانند حوله و ملافه انجام می شود. پزشک می تواند کرم های موضعی برای از بین بردن مایت ها تجویز کند. افراد مبتلا به گال، باید از تماس پوست به پوست با دیگران جلوگیری کند.

سفلیس

سفلیس از عفونت باکتری Treponema pallidum ناشی می شود و یک عفونت بالقوه جدی است. اگر سفلیس به موقع درمان نشود، می تواند آسیب دائمی و عوارض طولانی مدت ایجاد نماید. این بیماری معمولاً چهار مرحله دارد. در مرحله اول بیماری، فرد ممکن است در محل عفونت، یک زخم گرد و سفت، معمولاً در اطراف دستگاه تناسلی ، مقعد یا دهان مشاهده کند. مرحله اول 3 تا 6 هفته طول می کشد. این زخم ممکن است قابل مشاهده نباشد، زیرا غالباً بدون درد است و ممکن است مثلاً در واژن پنهان باشد.

باکتری می تواند از هر نقطه گسترش یابد. سفلیس همچنین می تواند در دوران بارداری به نوزاد منتقل شود. در مرحله دوم ، ممکن است این موارد رخ دهد:

  • بثورات بدون خارش در لکه های خشن ، قهوه ای یا قرمز کف دست یا کف پا
  • ضایعات در غشای مخاطی ، مانند دهان ، واژن یا مقعد
  • تورم غدد لنفاوی
  • ریزش مو
  • سردرد
  • کاهش وزن
  • دردهای عضلانی
  • خستگی
  • تب

در مرحله کمون یا نهفتگی، علائم از بین می روند، اما باکتری ها در بدن باقی می مانند و می توانند باعث آسیب شوند. در مرحله سوم، سفلیس می تواند مغز ، سیستم عصبی ، چشم ها ، قلب و اندام های دیگر را درگیر کند. شدت آسیب در این مرحله بستگی به این دارد که سفلیس در کدام قسمت از بدن گسترش یافته است. تنها راه برای تأیید وجود یا عدم وجود سیفلیس انجام آزمایش است. اگر نتیجه مثبت باشد ، فرد باید شریک زندگی یا خانواده خود را مطلع سازد و آنها نیز باید مورد آزمایش و بررسی قرار گیرند. علائم به طور متوسط حدود 21 روز پس از انتقال باکتری ظاهر می شود ، اما بروز آنها ممکن است بین 10 تا 90 روز طول بکشد.

سوزاک

سوزاک یک عفونت شایع است که عامل آن باکتری Neisseria gonorrhoeae می باشد. بسیار مسری است و بدون درمان می تواند بسیار خطرناک باشد. سوزاک می تواند در حین رابطه دهانی، واژینال یا مقعدی منتقل شود. اگر دست فرد با ناحیه ی آلوده برخورد داشته باشد و سپس چشم خود را لمس کند، سوزاک می تواند منجر به چشم صورتی یا pink eye  در این فرد شود.

این عفونت می تواند در هنگام زایمان به نوزاد نیز منتقل شود. N. gonorrhoeae در قسمت های گرم و مرطوب بدن مانند واژن ، آلت تناسلی مرد ، دهان ، مقعد و چشم رشد می کند. این عفونت می تواند در هنگام تماس جنسی گسترش یابد. اغلب هیچ علامتی نشان نمی دهد، اما در صورت بروز ممکن است موارد زیر  مشاهده شود:

  • درد در هنگام ادرار کردن
  • ترشح
  • تورم دستگاه تناسلی
  • خونریزی بین قاعدگی
  • اگر روی راست روده یا مقعد تأثیر بگذارد ، می تواند منجر به موارد زیر شود:
  • خارش مقعدی
  • درد هنگام حرکات روده

عفونتی که در نتیجه رابطه جنسی دهانی رخ دهد، می تواند منجر به سوزش و درد در گلو و تورم غدد لنفاوی شود. در زنان ، عفونت می تواند منجر به بیماری التهابی لگن شود. در همین حال ، مردان ممکن است التهاب اپیدیدیم  را  تجربه کنند. هر دو شرایط می توانند بر باروری تأثیر بگذارد. به محض اینکه شخص دچار سوزاک شود ، باکتری می تواند از طریق تماس بدنی به افراد دیگر و سایر قسمت های بدن منتقل شود. دریافت درمان با آنتی بیوتیک ها، معمولاً می تواند عفونت را برطرف کند. علائم معمولا 14-1 روز پس از بروز، ظاهر می شوند. مردان معمولاً علائم را 2-5 روز پس از بروز، مشاهده می کنند. زنان اغلب هیچ علائمی را تجربه نمی کنند ، اما در صورت وجود، این علائم معمولاً تا 10 روز پس از بروز، ظاهر می شوند.

شانکروئید

شانکروئید (Chancroid) یک عفونت باکتریایی نادر است که عامل آن باکتری Haemophilus ducreyi است. این بیماری فقط از طریق تماس جنسی گسترش می یابد. شانکروئید باعث ایجاد زخم های دردناکی در دستگاه تناسلی می شود و همچنین می تواند احتمال ابتلا به HIV را افزایش دهد و درمان آن را سخت تر کند. درمان آن با آنتی بیوتیک است. فرد حامل بیماری، اگر  طی 10 روز گذشته با همسر خود رابطه جنسی داشته باید، شریک جنسی سریعا  باید تحت بررسی قرار گیرد.

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم

بسیاری از STI ها علائمی ایجاد نمی کنند، بنابراین فرد نباید منتظر بماند تا علائم قبل از مراجعه به پزشک ظاهر شود. اگر فرد  فکر می کند به STI آلوده شده است، باید برای بررسی و آزمایش به پزشک مراجعه کند.

درمان و نکته ها

پزشک می تواند پس از انجام آزمایش STI ،  وجود یا عدم وجود عفونت را تأیید کند. سپس مناسب ترین گزینه درمانی را تجویز کند. در زیر برخی از روش های درمانی برای STI دسته بندی شده است.

درمان با آنتی بیوتیک

به طور معمول درمان عفونت های باکتریایی با آنتی بیوتیک انجام می شود. با این حال ، به نظر می رسد برخی از STI ها مانند سوزاک ، در برابر آنتی بیوتیک ها مقاوم هستند. انجام هر نوع درمان آنتی بیوتیکی ضروری است ، حتی اگر علائم از بین بروند. متوقف کردن درمان در مراحل اولیه، ممکن است باعث رشد مجدد باکتری های باقی مانده شود و علائم آن دوباره برگردند. در این مرحله، درمان عفونت سخت تر می شود.

واکسن ها

واکسن ها می توانند از فرد در برابر HPV و هپاتیت B محافظت کنند.

پیشگیری

استفاده از کاندوم  یا سایر روش های جلوگیری از بارداری می تواند از شیوع بسیاری از بیماری های مقاربتی جلوگیری کند ، اگرچه این روش ها، از انتقال عفونت هایی که در اثر تماس پوست به پوست گسترش می یابند ، جلوگیری نخواهد کرد. برخی دیگر از راه های کاهش خطر انتقال به STI عبارتند از:

  • صحبت با شریک زندگی در مورد رابطه جنسی محافظت شده و هرگونه عفونت در گذشته
  • دریافت واکسن برای محافظت در برابر برخی از عفونت ها

هشدار جدی: مقالاتی که در آنچه منتشر می شوند صرفا جهت آگاهی شما و آموزش در مورد موضوع مربوطه می باشد و در صورت بروز مشکل نباید به عنوان مرجع تصمیم گیری شما در نظر گرفته شود و مراجعه به پزشک متخصص الزامی می باشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *